Blue Monday

IMG_7743

Modele regulacji sektora prasy: koncesyjny i zgłoszeniowy. Model koncesyjny – wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia władz (nie musi oznaczać cenzury prewencyjnej). System zgłoszeniowy – notyfikowanie władzy publicznej o zamiarze rozpoczęcia działalności wydawniczej.

Tych i innych bardzo potrzebnych szczegółów uczę się na jeden z ostatnich egzaminów na studiach. Egzamin, wydawałoby się, typu 3 Z: zakuj, zdaj, zapomnij. Jednak ja wyjątkowo dużo zapamiętałam z tych studiów, choć niewiele wykorzystałam w praktyce. Nie żałuję jednak żadnej decyzji podjętej w związku z kierunkiem, miejscem i tą całą moją studencką karierą. Żeby być dziennikarzem, nie trzeba skończyć dziennikarstwa, ale można i nic w tym złego. Studiując dziennikarstwo miałam czas na dziennikarstwo.

Odkładam regulacje mediów w prawie europejskim i sięgam po czerwcowy „Twój Styl”. Jestem jego fanką od wielu lat, lubię mądre wywiady i dowcipne felietony Leszka Talki. Ciekawa rozmowa z Marcinem Kwaśnym, bardzo interesujący artykuł o kobietach-pisarkach, ich przyzwyczajeniach i pokonywaniu lęku przed pierwszą książką, ale także Mariusz Szczygieł o sobie sprzed 20 lat. O początkach w telewizji i jego uroczym sposobie bycia zweryfikowanym przez okrutny show-biznes. Hanna Krall powiedziała mu kiedyś: „Pana pytania są proste, pan się dziwi, jest zachwycony odpowiedziami rozmówcy, a im jest to potrzebne, nawet kiedy mówią banały”. Och, żeby mi ktoś tak powiedział. A najlepiej Hanna Krall, oczywiście. Parafrazując Szczygła – wtedy przestanę przejmować się opiniami quasi-inteligentów.

A propos nie quasi-inteligentów, lecz inteligentów – odwiedzili mnie wczoraj kumple z dziennikarstwa. Zagęszczenie audiofilów na metr kwadratowy przekroczyło normę, bo każdy z naszej trójki jest fanem muzyki i co najlepsze – każdy innej. O muzyce, o pięciu zmarnowanych latach studiów, o tym, czego w życiu szukamy, a co już może znaleźliśmy – dobrze pogadać z kumplami. I Blue Monday zamienili mi w Whisky Monday. A noc była tak ciepła, że można było usiąść na balkonie i pouśmiechać się do starych czasów, kiedy zaczynaliśmy studia na uniwerku i starych nas, już prawie z tytułami magistrów.

O czym porozmawiamy za pięć lat? Kim za pięć lat będziemy i gdzie? Niech whisky smakuje tak samo dobrze i niech niewiele się zmieni. No, może poza tym, żeby Michałowi przeszła jednak ta ślepa miłość do Papa Dance.

fot. T. Sagan/Anywhere.pl

Fanka, kot i lato – czyli Janusz Radek w życiowej formie

JanuszRadek_fot.Monika Szalek (21 of 76)

To nie będzie recenzja, którą Janusz Radek wrzuci na swój profil. Bo to nawet nie będzie recenzja. To tekst o mnie.

Dawno temu odkryłam w sobie faktor fanki. Kiełkował, rósł podlewany ogromną ilością słuchanej muzyki. Faktor ukształtował melomankę, która zapragnęła z tej cechy, którą tak bardzo w sobie polubiła, uczynić sposób na życie. Chciałam żyć z muzyki, ale przez brak talentu do jej tworzenia, padło po prostu na słuchanie. Po prostu… Muzyki nie da słuchać się tak po prostu. Można, jadąc autem, słuchać sformatowanych stacji radiowych, które tylko grają piosenki. Ja chciałam inaczej.

I tak się stało, że zbliżyłam się momentu, w którym muzyki słucham zawodowo. Żaden ze mnie autorytet, to raczej ja wciąż podglądam mistrzów, czasami wchodząc do świata, w którym muzyka to nie tylko pasja, ale i profesja. Rozmawiam więc z artystami, z artystami się przyjaźnię i bardzo to sobie cenię. Ale obiecałam też sobie, że nigdy nie zabiję w sobie fanki.

Pocę się, wali mi serce, mówię nieskładnie, przypominam rozhisteryzowaną nastolatkę. Tak dzieje się, gdy moja wewnętrzna fanka wygrywa z ułożoną panią redaktor. Ta pierwsza jest często zbyt infantylna, ta druga nader profesjonalna. Dwubiegunowość? Zaburzenia emocjonalne? Skierowanie do terapeuty? Nie, to muzyka, szarpiąca mną od bandy do bandy.

Uśpiona, dawno niebudzona we mnie fanka odezwała się wraz z nowym albumem Janusza Radka. Wiele lat słuchania jego muzyki karmiło tę fanatyczną miłość. Aż przyszła okazja, kiedy mogłam mu ją wyznać. I pewnie Pan Janusz teraz się w duchu ze mnie naśmiewa, bo owych wyznań miał tysiące. Wywiad wyszedł oczywiście znakomicie, a podczas sesji zdjęciowej namówiłam artystę do tego, żeby jeździł kolorowym rowerem po Placu Grzybowskim.

Halina Poświatowska i Janusz Radek – to nie mogło się nie udać. W piosence poetyckiej Janusz Radek bowiem nie ma sobie równych. Ale płyta „Kim Ty jesteś dla mnie” to nowa forma piosenki poetyckiej, czy jak kto woli, poezji śpiewanej. To najbardziej nowoczesna w brzmieniu płyta Radka, krążącego dotychczas wokół bezpiecznych melodii, na tle których wyróżniał się przede wszystkim głos artysty. Na nowym albumie dosyć oszczędne popisy wokalne ustępują miejsca znakomicie zaaranżowanym kompozycjom. A jeśli ja piszę o „nowoczesności” w pozytywnym sensie, to oznacza to ewenement. Z elektroniką mi nie po drodze i jak mało kto uwielbiam staroświeckość, zarówno w muzyce, jak i zachowaniu.

Janusz Radek zrobił zamach na swoją własną twórczość i znany sprzed lat utwór „Kiedy U-Kochanie” zaaranżował na nowo. I znów mu się to udało. „Mogę być albo nie” to mój faworyt, bez wątpienia najlepszy na całym krążku. Ale „Ten kot”… to już przesada. Coś ty zrobił, Januszu, temu kotu, że on wybił twoją płytę do gatunku muzyki elektronicznej? I ja się tym zachwycam?

Płyty mają swoje kolory. Już poprzednie „Popołudniowe przejażdżki” były bardzo słoneczne. „Kim Ty jesteś dla mnie” to album na lato, kiedy w deszczu jeździsz rowerem z ukochaną osobą albo kiedy zarywasz noc pijąc białe wino i szlajając się po knajpach. Już widzę siebie tańczącą na ulicy ze słuchawkami w uszach. Bo to nie jest ugładzona, ułożona dawka poezji, choć nic w tym przecież złego. To młodość wyrażona w muzyce, radość życia, piękno zastanawiania się nad tym, gdzie jest miłość.

Czyżby Janusz Radek stworzył płytę z poezją śpiewaną dla dwudziestolatków? Stworzył ją dla wszystkich, ale uprzedzeni do tego gatunku młodzi, zafascynowani zachodnim brzmieniem, powinni po tę płytę sięgnąć. Mamy tu przepiękne interpretacje znakomitej poezji Haliny Poświatowskiej w jeszcze lepszych kompozycjach. Janusz Radek w życiowej formie. Myślałam, że to niemożliwe, żebym wielbiła Janusza jeszcze bardziej niż dotychczas. A jednak tak się stało.

Patronat nad płytą objął portal Anywhere.pl. Szelmowsko się uśmiecham, bo się do tego przyczyniłam. A na zdjęciu wspomniany rower, a przede wszystkim Janusz Radek w obiektywie Moniki Szałek. Zdjęcie powstało do wywiadu, który można przeczytać tu.